W historii ludzkości, na długo przed próbą znalezienia mitycznego źródła młodości przez jednego z członków wyprawy Kolumba – Leon`a de Ponce, starano się znaleźć sposób na przedłużenie życia.
Co jest przyczyną starzenia się?
Dzięki badaniom w dziedzinie gerontologii (zajmującej się procesem starzenia), znana jest odpowiedź na powyższe pytanie. Zasadniczo istnieją dwie teorie wyjaśniające starzenie się - teoria „zaprogramowania” oraz „uszkodzenia”.
Zgodnie z teorią „zaprogramowania”, każdy z nas posiada „wbudowany” zegar genetyczny, który wydaje sygnały w momencie rozpoczęcia się starzenia. Według drugiej teorii starzenie pojawia się w wyniku uszkodzeń gromadzących się w materiale genetycznym. Obie teorie mogą być prawdziwe. Wydaje się, że tego rodzaju oczywista dwoistość powtarza się samoistnie w przyrodzie. Weźmy na przykład dwoistość natury światła: jest ono zarówno falą, jak i cząstkami – podobnie jak natura. Tak więc, starzenie się człowieka wynika zarówno z zaprogramowanego życia komórek, jak i ich uszkodzenia (zaprogramowana śmierć komórek = apoptoza).
Teoria wolnych rodników
Wolne rodniki to bardzo „atrakcyjne” cząsteczki, które są w stanie zniszczyć komórki. Ich szkodliwe działanie nie ogranicza się tylko do błon komórkowych, ale rozciąga się również na inne struktury, w tym cząsteczki DNA. DNA to materiał genetyczny, który jest odpowiedzialny za przekazywanie z pokolenia na pokolenie charakterystycznych cech gatunku. Uszkodzenia w DNA, wywołane przez wolne rodniki czy inne szkodliwe substancje, określane są mianem mutacji. Organizm jest wyposażony w specjalne enzymy - niespecyficzne endonukleazy - które mogą decydować o osiągnięciu specyficznej dla danego gatunku, maksymalnej długości życia. Maksymalna długość życia człowieka to prawie 120 lat, podczas gdy szympansów już tylko 50 lat.
W profilaktyce starzenia się oraz w poprawie jakości życia istotną rolę odgrywają antyoksydanty. Należą do nich takie substancje, jak witamina C, E, selen, koenzym Q10 oraz miłorząb japoński (Ginkgo biloba).
Historia miłorzębu japońskiego
Miłorząb japoński (łac. Salisburia adantifolia) - to jedyny gatunek z rodziny Ginkgoaceae, który przetrwał ponad 200 miliardów lat, co czyni go najstarszym drzewem na naszej planecie. Z tego powodu Karol Darwin określił go mianem „żyjącej skamieniałości”. W Azji miłorząb nazywany jest „drzewem bogów”, ponieważ przypisuje się mu właściwości ochronne.
Ginkgo biloba przetrwał bez żadnego uszczerbku wszystkie przeciwności minionych milionów lat. Jest niezwykle odporny na choroby, pasożyty oraz zanieczyszczenie środowiska; co więcej, niektóre okazy mogą żyć nawet 1000 lat. Kiedy w 1945 r. zrzucono na Hiroszimę bombę atomową, przetrwało tylko drzewo Ginkgo biloba, a po roku wypuściło pąki bez żadnych zmian genetycznych. Tak więc miłorząb japoński utożsamiany jest z długowiecznością oraz odpornością na zanieczyszczone środowisko.
W jaki sposób Ginkgo biloba „wspiera” długowieczność oraz pomaga nam w radzeniu sobie z coraz bardziej zanieczyszczonym otoczeniem naturalnym?
W ponad 40 badaniach, przeprowadzonych metodą podwójnie ślepej próby, oceniano wpływ wyciągu z liści Ginkgo biloba (standaryzowanego na zawartość 24% flawonoglikozydów oraz 6% terpenoidów) na zaburzenia krążenia mózgowego. Potwierdzono, że w znaczący sposób łagodził on następujące dolegliwości: zaburzenia pamięci krótkoterminowej, zawroty i bóle głowy, szum w uszach, brak koncentracji, depresję. Zdaniem naukowców wyciąg z miłorzębu zmniejsza zaburzenia pamięci i sprawności umysłowej związanej z wiekiem. Odkryto również, iż w swoim działaniu przypomina działanie leków stosowanych w chorobie Alzheimera (zatwierdzonych przez Administrację ds. Żywności i Leków - FDA).
Wydaje się więc, że wyciąg z miłorzębu japońskiego, poprawiając krążenie mózgowe i tym samym zwiększając wykorzystywanie przez mózg glukozy oraz tlenu, prawdopodobnie ogranicza objawy towarzyszące procesowi starzenia oraz hamuje ich szybki rozwój.
Ponadto, zmniejszając lepkość krwi, jest również pomocny w profilaktyce udaru mózgu. Działanie to zostało potwierdzone przez badania kliniczne, przeprowadzone na pacjentach, którzy przeżyli udar mózgu.
Wyciąg z miłorzębu japońskiego przyśpiesza również rekonwalescencję po przebytym zawale serca oraz zapobiega jego ponownemu wystąpieniu. W Niemczech, spośród wszystkich środków i preparatów o działaniu leczniczym, lecz nie zakwalifikowanych jako leki, Ginkgo biloba zajmuje trzecie miejsce wśród najchętniej przepisywanych środków. Wyciąg ten wielokrotnie potwierdził swoje właściwości w łagodzeniu licznych i różnych objawów starzenia się.
Według najnowszych wyników badań naukowych, wyciąg z miłorzębu japońskiego można z sukcesem stosować w problemach z erekcją na tle zaburzeń ukrwienia. (Sikora R. I in. „Ginkgo Biloba Extract in the Therapy of Erective Dysfunction”, Jurnal of Urology, 1989; 141: 188A).
W pierwszym badaniu, 60 pacjentów cierpiących na zaburzenia erekcji, nie reagujących na podanie papaweryny (w dawce do 50 mg), przez okres 12-18 miesięcy otrzymywało wyciąg z „drzewa bogów”. Ukrwienie tętnicze penisa była kontrolowane co cztery tygodnie za pomocą badania USG. Pierwsze oznaki poprawy pojawiły się już po 6-8 tygodniach. Po kolejnych 6 tygodniach połowa badanych pacjentów odzyskała potencję. U 20% badanych osób zaobserwowano pożądany efekt po zastrzyku z papaweryny, uprzednio nieskutecznym. U 25% pacjentów poprawiło się ukrwienie penisa, chociaż w ich przypadku papaweryna już nie była skuteczna. U pozostałych 5% nie nastąpiła żadna zmiana (Sikora i in.).
W kolejnym badaniu badacze usiłowali ocenić skuteczność wyciągu z Ginkgo biloba, stosując wyższe dawki (trzy razy dziennie po 80 mg). (Sohn M. and R. Sikora „Ginkgo Biloba Extract in the Therapy of Erectile Dysfunction”, J Sex Educ Ther, 1991; 17;53-61). 50 pacjentów z zaburzeniami erekcji w związku z nieprawidłowym ukrwieniem penisa, podzielono na 2 grupy. Pierwsza grupa (20 pacjentów) składała się z osób, którzy uprzednio pozytywnie zareagowali na zastrzyk z papaweryną. Druga grupa zaś (30 osób) to pacjenci, które poprzednio nie zareagowali na papawerynę. Po 6 miesiącach podawania wyciągu, wszyscy pacjenci z grupy pierwszej odzyskali zdolność do pełnej erekcji. W drugiej grupie, na miłorząb pozytywnie zareagowało 19 pacjentów, oczywiście po wcześniejszym podaniu papaweryny.
Główne obszary działania miłorzębu japońskiego:
- Ograniczona podaż krwi do mózgu
- Otępienie starcze
- Depresja
- Impotencja
- Zaburzenia czynności ucha wewnętrznego (zawroty głowy, omdlenia)
- Stwardnienie rozsiane
- Neuralgia, neuropatia
- Zaburzanie krążenia obwodowego (chromanie przestankowe, zespół Raynaud`a)
- Zespół napięcia przedmiesiączkowego
- Zmiany zwyrodnieniowe siatkówki oka (zwyrodnienie plamki żółtej, retinopatia cukrzycowa)
- Kruchość naczyń krwionośnych
Wyciąg z miłorzębu japońskiego znajduje się w następujących produktach
CaliVita® International:
Protect 4 Life  Szczegóły ,
Mega Protect 4 Life Szczegóły
oraz
Senior Formula Szczegóły
Prof. dr n. med. Valeria Szedlak-Vadocz
ZEGAR BIOLOGICZNY ODMIERZAJĄCY CZAS W NASZYCH GENACH |
Najczęściej kupowane
